Fi yw Post-Punk

Nico, post-Velvet Underground

nicodafydd

Dwi erioed wedi hoffi punk. Punk yw dinistr. Punk yw hedfan yn ddall mewn i’r frwydr heb syniad am beth mae’r ymladd; y diffyg gweledigaeth o beth all ddigwydd wedi’r ymladd. Punk yw teenage anarchy, ac nid fi yw hwnnw. Post-punk ydw i. A post-punk fydda i. Dwi ddim yn anarchaidd, just i’r chwith o hynny. Dawnsio mewn ar ôl y dinistr i geisio rhoi fy narlun ar gynfas wag. Dyna yw post-punk. Yn llythrennol, dyna ddigwyddodd gyda cherddoriaeth yn y 70au. Maen nhw’n galw 1977 fel ‘year zero’ yng nghylchoedd punk. Dyma pryd y chwalwyd cerddoriaeth. Penderfynwyd nad oedd hanes yn bodoli, nad oedd y Beatles na’r Stones yn bwysig mwyach. Dechrau o’r newydd; heb reolau, heb reswm, heb gyfeiriad. Dyma oedd punk. Ond wedi hynny, daeth Joy Division a’u cyfoedion, bron yn canu am y difrod achoswyd gan punk. Pa fwy ol-fodern gall cerddoriaeth fod? Roedd y bandiau…

View original post 87 yn rhagor o eiriau

Advertisements

Gadael Ymateb

Rhowch eich manylion isod neu cliciwch ar eicon i fewngofnodi:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Newid )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Newid )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Newid )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Newid )

Connecting to %s